പസ്സാവോ യുടെ അശാന്തിയുടെ പുസ്തകം...ചില നേരം എന്റെ അശാന്തിയുടെ ശാന്തി പുസ്തകം ആകുന്നു...എന്റെ ഒറ്റപ്പെടലുകൾ അങ്ങയോടു കൂട്ടുകൂടുന്നു ഈ നേരം.

എത്ര ചെറിയൊരു വസ്തു പോലും എത്ര എളുപ്പത്തിലാണ് എന്നെ പീഡിപ്പിക്കുന്നതെന്നറിഞ്ഞിരിക്കെ മനഃപൂർവമായിത്തന്നെ അവയുമായി ഒരു സമ്പർക്കത്തിനും ഞാൻ ശ്രമിക്കാറില്ല. സൂര്യനു മുന്നിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന ഒരു മേഘം തന്നെ എന്നെ മനോവേദനയിലാഴ്ത്താൻ മതിയാകുമെങ്കിൽ ഒരുനാളും കാറൊഴിയാത്ത എന്റെ ജീവിതാകാശത്തിലെ ഇരുളുമൂടൽ കൊണ്ട് എന്തുമാത്രം വേദന തിന്നില്ല ഞാൻ?
എന്റെ ഒറ്റപ്പെടൽ ആനന്ദത്തിനായുള്ള അന്വേഷണമായിരുന്നില്ല (ആനന്ദമെന്ന അനുഭൂതി എന്റെ ആത്മാവിനന്യമായിരുന്നുവല്ലോ); മനശ്ശാന്തിക്കുള്ള അന്വേഷണവുമായിരുന്നില്ല (പിന്നെ കൈവിട്ടുപോകില്ലെന്നുറപ്പുണ്ടെങ്കിലേ മനശ്ശാന്തി നിങ്ങൾക്കു കിട്ടൂ); ഞാൻ തേടിയത് നിദ്രയായിരുന്നു, നിർമൂലനമായിരുന്നു, ഒരെളിയ ആത്മപരിത്യാഗമായിരുന്നു.
എന്റെ ദരിദ്രം പിടിച്ച മുറിയുടെ നാലു ചുമരുകൾ ഒരേ സമയം എനിയ്ക്കു തടവറയും വിദൂരചക്രവാളവുമായിരുന്നു, കിടക്കയും ശവപ്പെട്ടിയുമായിരുന്നു. ഒരു ചിന്തയുമില്ലാത്ത, ഒരാഗ്രഹവുമില്ലാത്ത, ഒരു സ്വപ്നവുമില്ലാത്ത നിമിഷങ്ങളായിരുന്നു ഞാൻ ഏറ്റവുമധികം ആഹ്ളാദമനുഭവിച്ച മുഹൂർത്തങ്ങൾ: ഏതോ സസ്യജന്മത്തിന്റെ ജഡബുദ്ധിയായിരുന്നു ഞാനപ്പോൾ, ജീവിതത്തിന്റെ പ്രതലത്തിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചു വളരുന്ന പായലായിരുന്നു ഞാൻ. മനസ്സുകടുപ്പത്തിന്റെ ലാഞ്ഛന പോലുമില്ലാതെ ഞാനാസ്വദിക്കുകയാണ്, ഒന്നുമല്ല എന്ന അവബോധത്തിന്റെ അയുക്തികത, മരണത്തിന്റെയും ഉന്മൂലനത്തിന്റെയും രുചിയറിയൽ.
‘ഗുരു’ എന്നു വിളിയ്ക്കാൻ ഒരാളെയും ഇതേവരെ എനിക്കു കിട്ടിയിട്ടില്ല. ഒരു ക്രിസ്തുവും എനിക്കു വേണ്ടി മരിച്ചിട്ടില്ല. ഒരു ബുദ്ധനും എനിക്കു നേർവഴി കാട്ടിയിട്ടില്ല. എന്റെ ആത്മാവിനു വെളിപാടു നല്കാനായി ഒരപ്പോളോയോ, ഒരഥീനയോ എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ അധിത്യകകളിൽ പ്രത്യക്ഷരായിട്ടുമില്ല.
(അശാന്തിയുടെ പുസ്തകം-461)


ഒറ്റപ്പെടൽ അതിന്റെ രൂപത്തിലും ഛായയിലും എന്നെ കൊത്തിയെടുത്തിരിക്കുന്നു. മറ്റൊരാളുടെ സാന്നിദ്ധ്യം - അതിനി ഏതൊരാളാവട്ടെ - തത്ക്ഷണം എന്റെ ചിന്തയെ പിന്നോട്ടടിയ്ക്കുകയാണ്; ഒരു സാധാരണമനുഷ്യന് അന്യരുമായുള്ള സമ്പർക്കം ഭാഷാപ്രയോഗത്തിനും രസികത്തത്തിനുമുള്ള ഉത്തേജകമായിരിക്കുമ്പോൾ എന്റെ കാര്യത്തിലത് ഒരു പ്രത്യുത്തേജകമാണ്, അങ്ങനെയൊരു സംയുക്തപദം ഭാഷാശാസ്ത്രപരമായി ശരിയാണെങ്കിൽ. ഒറ്റയ്ക്കായിരിക്കുമ്പോൾ രസം പിടിച്ച അഭിപ്രായപ്രകടനങ്ങൾ, ആരും പറഞ്ഞിട്ടില്ലാത്തതിനോടുള്ള എടുത്തടിച്ച മറുപടികൾ, ആരോടുമല്ലാതെയുള്ള വേഴ്ചയിലെ മിന്നൽ പാളുന്ന നേരമ്പോക്കുകൾ - ഇതൊക്കെ മനസ്സിൽ കാണാനെനിയ്ക്കു കഴിയുന്നുണ്ട്,. പക്ഷേ ഉടലോടെ ഒരാളെ മുന്നിൽ കാണുമ്പോൾ ഇപ്പറഞ്ഞതൊക്കെ ആവിയായിപ്പോവുകയാണ്: എനിക്കെന്റെ ബുദ്ധി മന്ദിച്ചുപോവുന്നു, എന്റെ നാവിറങ്ങിപ്പോവുന്നു, അര മണിക്കൂർ കഴിയുമ്പോഴേക്കും ഞാനാകെത്തളർന്നുവെന്നുമാവുന്നു. സത്യം, അന്യരോടു സംസാരിക്കുകയെന്നാൽ ഉറക്കം വരുന്നപോലെയാണെനിക്ക്. മായാരൂപികളും ഭാവനയിലുള്ളവരുമായ സുഹൃത്തുക്കൾ, സ്വപ്നത്തിൽ ഞാൻ നടത്തുന്ന സംഭാഷണങ്ങൾ - അവയേ ശരിയ്ക്കും യഥാർത്ഥവും മൂർത്തവുമായിട്ടുള്ളു; അവയിൽ എന്റെ ധിഷണ കണ്ണാടിയിൽ പ്രതിബിംബമെന്നപോലെ വെട്ടിത്തിളങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നു.
മറ്റൊരാളുമായി സമ്പർക്കത്തിലേർപ്പെടുക എന്ന ചിന്ത തന്നെ എന്നെ അധൈര്യവാനാക്കുന്നു. ഒരു സുഹൃത്ത് എന്നെ അത്താഴത്തിനു ക്ഷണിക്കുന്നതു പോലും എന്നിലുളവാക്കുന്ന ഉത്കണ്ഠ നിർവ്വചനങ്ങൾക്കതീതമായിരിക്കും. സാമൂഹ്യമായ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ, അതിനിയെന്താവട്ടെ, ഒരു ശവസംസ്കാരച്ചടങ്ങിൽ പങ്കുകൊള്ളുക, ഓഫീസുകാര്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ആരോടെങ്കിലും സംസാരിക്കേണ്ടിവരിക, എനിക്കു പരിചയമുള്ള അല്ലെങ്കിൽ പരിചയമില്ലാത്ത ആരെയെങ്കിലും സ്റ്റേഷനിൽ കാത്തുനിൽക്കുക- അതിനെക്കുറിച്ചോർക്കുമ്പോൾത്തന്നെ ഒരു പകൽനേരത്തേക്ക് എന്റെ ചിന്തകൾ കലുഷമായിപ്പോകുന്നു; ചിലപ്പോഴാവട്ടെ, തലേ രാത്രിയിൽത്തന്നെ ഞാൻ വേവലാതിപ്പെട്ടു തുടങ്ങുകയും, അങ്ങനെ ഉറക്കം തന്നെ ശരിപ്പെടാതെവരികയും ചെയ്യും. കാര്യം നടന്നു കഴിയുമ്പോഴാണ് ഞാൻ അത്രകണ്ടു പേടിച്ച ആ സംഗതികൾ തീർത്തും അഗണ്യമാണെന്നറിയുന്നത്, എന്റെ ഉത്കണ്ഠകൾക്കൊന്നിനു പോലും ന്യായീകരണമില്ലായിരുന്നുവെന്നു വരുന്നത്. പക്ഷേ അടുത്ത തവണയൗം ഇതു തന്നെ ആവർത്തിക്കും: ഞാനൊരിക്കലും പഠിക്കാൻ പഠിക്കില്ല.
'ഏകാന്തതയുടേതാണ്, മനുഷ്യരുടേതല്ല, എന്റെ ശീലങ്ങൾ.' എനിക്കറിയില്ല അതു പറഞ്ഞത് റൂസോയോ, സെനാൻകോറോ എന്ന്. ആരായാലും എന്റെ ജനുസ്സിൽപ്പെട്ട ഒരു മനസ്സു തന്നെ; എന്റെ വർഗ്ഗത്തെക്കുറിച്ച് ഇതിലധികമൊന്നും പറയാനില്ലെന്നുമാവാം.
അശാന്തിയുടെ പുസ്തകം -49

ജിവിക്കുക എന്ന പ്രക്രിയ തന്നെ മരണത്തെയാണർത്ഥമാക്കുന്നതും; കാരണം ഓരോ
നാളും ജീവിച്ചുകഴിയുമ്പോൾ നമ്മുടെ കണക്കിൽ ഒരു നാളു കുറയുകയാണല്ലോ. സ്വപ്നങ്ങളിലെ അന്തേവാസികളാണു നാം; അയഥാർത്ഥവനങ്ങളിലലയുന്ന നിഴലുകളാണു നാം; അവയിലെ മരങ്ങളാണ് വീടുകളും, ആചാരങ്ങളും, ആശയങ്ങളും, ആദർശങ്ങളും, ദർശനങ്ങളും.
കടപ്പാട് http://revikumarv.blogspot.in/
എത്ര ചെറിയൊരു വസ്തു പോലും എത്ര എളുപ്പത്തിലാണ് എന്നെ പീഡിപ്പിക്കുന്നതെന്നറിഞ്ഞിരിക്കെ മനഃപൂർവമായിത്തന്നെ അവയുമായി ഒരു സമ്പർക്കത്തിനും ഞാൻ ശ്രമിക്കാറില്ല. സൂര്യനു മുന്നിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന ഒരു മേഘം തന്നെ എന്നെ മനോവേദനയിലാഴ്ത്താൻ മതിയാകുമെങ്കിൽ ഒരുനാളും കാറൊഴിയാത്ത എന്റെ ജീവിതാകാശത്തിലെ ഇരുളുമൂടൽ കൊണ്ട് എന്തുമാത്രം വേദന തിന്നില്ല ഞാൻ?
എന്റെ ഒറ്റപ്പെടൽ ആനന്ദത്തിനായുള്ള അന്വേഷണമായിരുന്നില്ല (ആനന്ദമെന്ന അനുഭൂതി എന്റെ ആത്മാവിനന്യമായിരുന്നുവല്ലോ); മനശ്ശാന്തിക്കുള്ള അന്വേഷണവുമായിരുന്നില്ല (പിന്നെ കൈവിട്ടുപോകില്ലെന്നുറപ്പുണ്ടെങ്കിലേ മനശ്ശാന്തി നിങ്ങൾക്കു കിട്ടൂ); ഞാൻ തേടിയത് നിദ്രയായിരുന്നു, നിർമൂലനമായിരുന്നു, ഒരെളിയ ആത്മപരിത്യാഗമായിരുന്നു.
എന്റെ ദരിദ്രം പിടിച്ച മുറിയുടെ നാലു ചുമരുകൾ ഒരേ സമയം എനിയ്ക്കു തടവറയും വിദൂരചക്രവാളവുമായിരുന്നു, കിടക്കയും ശവപ്പെട്ടിയുമായിരുന്നു. ഒരു ചിന്തയുമില്ലാത്ത, ഒരാഗ്രഹവുമില്ലാത്ത, ഒരു സ്വപ്നവുമില്ലാത്ത നിമിഷങ്ങളായിരുന്നു ഞാൻ ഏറ്റവുമധികം ആഹ്ളാദമനുഭവിച്ച മുഹൂർത്തങ്ങൾ: ഏതോ സസ്യജന്മത്തിന്റെ ജഡബുദ്ധിയായിരുന്നു ഞാനപ്പോൾ, ജീവിതത്തിന്റെ പ്രതലത്തിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചു വളരുന്ന പായലായിരുന്നു ഞാൻ. മനസ്സുകടുപ്പത്തിന്റെ ലാഞ്ഛന പോലുമില്ലാതെ ഞാനാസ്വദിക്കുകയാണ്, ഒന്നുമല്ല എന്ന അവബോധത്തിന്റെ അയുക്തികത, മരണത്തിന്റെയും ഉന്മൂലനത്തിന്റെയും രുചിയറിയൽ.
‘ഗുരു’ എന്നു വിളിയ്ക്കാൻ ഒരാളെയും ഇതേവരെ എനിക്കു കിട്ടിയിട്ടില്ല. ഒരു ക്രിസ്തുവും എനിക്കു വേണ്ടി മരിച്ചിട്ടില്ല. ഒരു ബുദ്ധനും എനിക്കു നേർവഴി കാട്ടിയിട്ടില്ല. എന്റെ ആത്മാവിനു വെളിപാടു നല്കാനായി ഒരപ്പോളോയോ, ഒരഥീനയോ എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ അധിത്യകകളിൽ പ്രത്യക്ഷരായിട്ടുമില്ല.
(അശാന്തിയുടെ പുസ്തകം-461)
ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികൾ
ഉറക്കം മോശമായൊരു രാത്രിയ്ക്കു ശേഷം നമ്മെ ആർക്കും ഇഷ്ടമില്ലാതാവുന്നു. നമ്മെ വെടിഞ്ഞുപോയ ഉറക്കം നമ്മെ മനുഷ്യരാക്കുന്ന എന്തോ കൂടി എടുത്തുകൊണ്ടുപോയിരിക്കുന്നു. ചുറ്റുമുള്ള അചേതനമായ വായുവിലേക്കു കൂടി പടരുന്ന ഒരീർഷ്യ നാം നമ്മുടെയുള്ളിൽ കണ്ടെത്തുന്നു. നമ്മെ വെടിഞ്ഞുപോയതു നമ്മൾ തന്നെ; നമുക്കും നമുക്കുമിടയിലാണ് നയതന്ത്രത്തിന്റെ നിശ്ശബ്ദയുദ്ധം നടക്കുന്നത്.
ഇന്നു ഞാനെന്റെ കാലടികളെയും കനത്ത ക്ഷീണത്തെയും തെരുവുകളിലൂടെ വലിച്ചിഴച്ചുകൊണ്ടുപോയി. ഒരു നൂൽപ്പന്തു മാതിരി ചുരുങ്ങിപ്പോയിരിക്കുന്നു എന്റെയാത്മാവ്; ഞാനെന്താണോ, ഞാനെന്തായിരുന്നുവോ, എന്നു പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ, അതിന്റെ പേരും മറന്നിരിക്കുന്നു. നാളെ എന്നൊരു നാൾ എനിക്കുണ്ടോയെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. എനിക്കുറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല എന്നേ എനിക്കറിയൂ; ചിലനേരത്തെനിയ്ക്കു തോന്നുന്ന മനക്കുഴപ്പമാവട്ടെ, എന്റെ ആത്മഭാഷണത്തിൽ നീണ്ട വിരാമങ്ങൾ അടിച്ചേൽപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഹാ, അന്യരാസ്വദിക്കുന്ന കൂറ്റൻ പൂന്തോപ്പുകൾ, അത്രയധികം പേർക്കു സുപരിചിതമായ ഉദ്യാനങ്ങൾ, ഒരുകാലത്തും എന്നെ അറിയാത്തവരായ മനുഷ്യർ നടന്നുപോകുന്ന നടക്കാവുകൾ! ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികൾക്കിടയിൽ തളം കെട്ടുകയാണു ഞാൻ, പുറംമോടിക്കാരനാവാൻ ധൈര്യമില്ലാത്തൊരാളെപ്പോലെ; സ്വപ്നം മുറിയും പോലെ എന്റെ ധ്യാനം ഞെട്ടുകയും ചെയ്യുന്നു.
വൈധവ്യം ഭവിച്ചൊരു വീടാണു ഞാൻ; ഒളിച്ചും നാണിച്ചും പ്രേതങ്ങൾ പെരുമാറുന്നൊരു വീട്. അടുത്ത മുറിയിലായിരിക്കും എപ്പോഴും ഞാൻ, അതല്ലെങ്കിൽ അവർ; എനിക്കു ചുറ്റും മരങ്ങളുടെ മുഖരമായ മർമ്മരം. അലഞ്ഞലഞ്ഞു കണ്ടെത്തുകയാണു ഞാൻ; അലയുകയാണെന്നതിനാൽ കണ്ടെത്തുകയുമാണു ഞാൻ. ഹാ, ഇതു നിങ്ങളോ, എന്റെ ബാല്യത്തിന്റെ നാളുകളേ, വള്ളിനിക്കറുമൊക്കെയിട്ട്!
ഇതിനൊക്കെയിടയിലും തെരുവിലൂടെ നടന്നു പോവുകയാണു ഞാൻ, തെണ്ടിനടക്കുന്ന ഒരുറക്കംതൂങ്ങിയായി, ഞെട്ടടർന്ന ഒറ്റയിലയായി. ഏതോ ഇളംതെന്നൽ എന്നെ നിലത്തു നിന്നു പൊന്തിച്ചു; ഒടുങ്ങുന്ന സന്ധ്യ പോലൊഴുകുകയാണു ഞാൻ, ഒരു ഭൂദൃശ്യത്തിന്റെ വിശദാംശങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ. വലിഞ്ഞിഴുന്ന കാലുകൾക്കു മേൽ എന്റെ കൺപോളകൾ കനത്തുതൂങ്ങുന്നു. നടക്കുകയാണെന്നതിനാൽ ഉറങ്ങുകയാണെന്നു തോന്നുകയാണെനിക്ക്. എന്റെ ചുണ്ടുകൾ മുദ്ര വയ്ക്കാനെന്നപോലെ കൂട്ടിയടച്ചിരിക്കുകയാണെന്റെ വായ. ഒരു കപ്പൽ മുങ്ങിത്താഴുന്ന മാതിരിയാണു ഞാൻ നടക്കുന്നത്.
ഇല്ല, ഞാനുറങ്ങിയില്ല; ഉറങ്ങാത്തപ്പോൾ, എന്നിട്ടും ഉറക്കം വരാതിരിക്കുമ്പോൾ അധികമധികം ഞാനാവുകയാണു ഞാൻ. പാതി മുറിഞ്ഞൊരാത്മാവായി സ്വയം ഭാവന ചെയ്യുകയാണു ഞാൻ; അങ്ങനെയൊരവസ്ഥയുടെ യാദൃച്ഛികവും പ്രതീകാത്മകവുമായ നിത്യതയിൽ സാക്ഷാൽ ഞാനാവുകയുമാണു ഞാൻ. ഒന്നുരണ്ടു പേർ എന്നെയൊന്നു നോക്കിപ്പോവുന്നുണ്ട്, അവർക്കെന്നെ അറിയാമെന്നപോലെ, വിചിത്രമാണെന്റെ നടപ്പെന്നപോലെ. അസ്പഷ്ടമായ ഒരു ബോധവുമെനിക്കുണ്ട്, കൺപോളകൾക്കുള്ളിലുരുമ്മുന്ന കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് ഞാനവരെ തിരിഞ്ഞൊന്നു നോക്കിയപോലെയും; എന്നാലും ലോകമുണ്ടെന്നറിയാതിരിക്കാനാണെനിക്കിഷ്ടം.
എനിക്കുറക്കം വരുന്നു, വല്ലാതെ ഉറക്കം വരുന്നു!
അശാന്തിയുടെ പുസ്തകം-174
ഫെർണാണ്ടോ പെസ്സോവ -ഒറ്റയാൻ
ഒറ്റപ്പെടൽ അതിന്റെ രൂപത്തിലും ഛായയിലും എന്നെ കൊത്തിയെടുത്തിരിക്കുന്നു. മറ്റൊരാളുടെ സാന്നിദ്ധ്യം - അതിനി ഏതൊരാളാവട്ടെ - തത്ക്ഷണം എന്റെ ചിന്തയെ പിന്നോട്ടടിയ്ക്കുകയാണ്; ഒരു സാധാരണമനുഷ്യന് അന്യരുമായുള്ള സമ്പർക്കം ഭാഷാപ്രയോഗത്തിനും രസികത്തത്തിനുമുള്ള ഉത്തേജകമായിരിക്കുമ്പോൾ എന്റെ കാര്യത്തിലത് ഒരു പ്രത്യുത്തേജകമാണ്, അങ്ങനെയൊരു സംയുക്തപദം ഭാഷാശാസ്ത്രപരമായി ശരിയാണെങ്കിൽ. ഒറ്റയ്ക്കായിരിക്കുമ്പോൾ രസം പിടിച്ച അഭിപ്രായപ്രകടനങ്ങൾ, ആരും പറഞ്ഞിട്ടില്ലാത്തതിനോടുള്ള എടുത്തടിച്ച മറുപടികൾ, ആരോടുമല്ലാതെയുള്ള വേഴ്ചയിലെ മിന്നൽ പാളുന്ന നേരമ്പോക്കുകൾ - ഇതൊക്കെ മനസ്സിൽ കാണാനെനിയ്ക്കു കഴിയുന്നുണ്ട്,. പക്ഷേ ഉടലോടെ ഒരാളെ മുന്നിൽ കാണുമ്പോൾ ഇപ്പറഞ്ഞതൊക്കെ ആവിയായിപ്പോവുകയാണ്: എനിക്കെന്റെ ബുദ്ധി മന്ദിച്ചുപോവുന്നു, എന്റെ നാവിറങ്ങിപ്പോവുന്നു, അര മണിക്കൂർ കഴിയുമ്പോഴേക്കും ഞാനാകെത്തളർന്നുവെന്നുമാവുന്നു. സത്യം, അന്യരോടു സംസാരിക്കുകയെന്നാൽ ഉറക്കം വരുന്നപോലെയാണെനിക്ക്. മായാരൂപികളും ഭാവനയിലുള്ളവരുമായ സുഹൃത്തുക്കൾ, സ്വപ്നത്തിൽ ഞാൻ നടത്തുന്ന സംഭാഷണങ്ങൾ - അവയേ ശരിയ്ക്കും യഥാർത്ഥവും മൂർത്തവുമായിട്ടുള്ളു; അവയിൽ എന്റെ ധിഷണ കണ്ണാടിയിൽ പ്രതിബിംബമെന്നപോലെ വെട്ടിത്തിളങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നു.
മറ്റൊരാളുമായി സമ്പർക്കത്തിലേർപ്പെടുക എന്ന ചിന്ത തന്നെ എന്നെ അധൈര്യവാനാക്കുന്നു. ഒരു സുഹൃത്ത് എന്നെ അത്താഴത്തിനു ക്ഷണിക്കുന്നതു പോലും എന്നിലുളവാക്കുന്ന ഉത്കണ്ഠ നിർവ്വചനങ്ങൾക്കതീതമായിരിക്കും. സാമൂഹ്യമായ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ, അതിനിയെന്താവട്ടെ, ഒരു ശവസംസ്കാരച്ചടങ്ങിൽ പങ്കുകൊള്ളുക, ഓഫീസുകാര്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ആരോടെങ്കിലും സംസാരിക്കേണ്ടിവരിക, എനിക്കു പരിചയമുള്ള അല്ലെങ്കിൽ പരിചയമില്ലാത്ത ആരെയെങ്കിലും സ്റ്റേഷനിൽ കാത്തുനിൽക്കുക- അതിനെക്കുറിച്ചോർക്കുമ്പോൾത്തന്നെ ഒരു പകൽനേരത്തേക്ക് എന്റെ ചിന്തകൾ കലുഷമായിപ്പോകുന്നു; ചിലപ്പോഴാവട്ടെ, തലേ രാത്രിയിൽത്തന്നെ ഞാൻ വേവലാതിപ്പെട്ടു തുടങ്ങുകയും, അങ്ങനെ ഉറക്കം തന്നെ ശരിപ്പെടാതെവരികയും ചെയ്യും. കാര്യം നടന്നു കഴിയുമ്പോഴാണ് ഞാൻ അത്രകണ്ടു പേടിച്ച ആ സംഗതികൾ തീർത്തും അഗണ്യമാണെന്നറിയുന്നത്, എന്റെ ഉത്കണ്ഠകൾക്കൊന്നിനു പോലും ന്യായീകരണമില്ലായിരുന്നുവെന്നു വരുന്നത്. പക്ഷേ അടുത്ത തവണയൗം ഇതു തന്നെ ആവർത്തിക്കും: ഞാനൊരിക്കലും പഠിക്കാൻ പഠിക്കില്ല.
'ഏകാന്തതയുടേതാണ്, മനുഷ്യരുടേതല്ല, എന്റെ ശീലങ്ങൾ.' എനിക്കറിയില്ല അതു പറഞ്ഞത് റൂസോയോ, സെനാൻകോറോ എന്ന്. ആരായാലും എന്റെ ജനുസ്സിൽപ്പെട്ട ഒരു മനസ്സു തന്നെ; എന്റെ വർഗ്ഗത്തെക്കുറിച്ച് ഇതിലധികമൊന്നും പറയാനില്ലെന്നുമാവാം.
അശാന്തിയുടെ പുസ്തകം -49
ജിവിക്കുക എന്ന പ്രക്രിയ തന്നെ മരണത്തെയാണർത്ഥമാക്കുന്നതും; കാരണം ഓരോ
നാളും ജീവിച്ചുകഴിയുമ്പോൾ നമ്മുടെ കണക്കിൽ ഒരു നാളു കുറയുകയാണല്ലോ. സ്വപ്നങ്ങളിലെ അന്തേവാസികളാണു നാം; അയഥാർത്ഥവനങ്ങളിലലയുന്ന നിഴലുകളാണു നാം; അവയിലെ മരങ്ങളാണ് വീടുകളും, ആചാരങ്ങളും, ആശയങ്ങളും, ആദർശങ്ങളും, ദർശനങ്ങളും.
ഒരുനാളും ദൈവത്തെ കാണാനിടയാവാതെ, ദൈവമുണ്ടോയെന്നുപോലും അറിയാനിടവരാതെ! ലോകങ്ങൾ മാറി ജീവിച്ചും, അവതാരങ്ങൾ മാറിയെടുത്തും, മിഥ്യകളുടെ ഓമനയായി ചുണകെട്ടും, പിഴകളുടെ ലാളനകളെന്നുമേറ്റും...
ഒരുനാളും സത്യത്തിലേക്കെത്താതെ, എന്നാലൊരുനാളും വിശ്രമമില്ലാതെ! ഒരുനാളും ദൈവസവിധത്തിലേക്കെത്താതെ! ഒരുനാളും അന്തിമശാന്തിയെന്നതു കിട്ടാതെ, എന്നാലെന്നും ശാന്തിയുടെ ഒരു സൂചന മുന്നിൽക്കണ്ടും, അതിനായുള്ള ദാഹം ഒരുനാളും കെടാതെയും!
കടപ്പാട് http://revikumarv.blogspot.in/
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ